این رو یکی از دوستان دست به قلم نوشت. با حفظ محتوا ولی با عوض کردن لحن. "وقتی داری از پخش زنده فوتبال حرف می زنی باید بدونی که که اون موقع که اینقدرها هم دور نیست اصلا خبری از پخش زنده نبود. همونu200dهایی هم که پخش می شد مردم می بلعیدن. به خصوص وقتی ب

روزی این کم خوابی ما را می کشد. کِی؟ کجا؟ احتمالا پشت همین میز. سرم را آرام می گذارم و می میرم. تلفن چند بار زنگ می خورد. ایمیل ها جواب داده نمی شوند. در آن لحظات من راحت ام. حداقل کم خوابی اذیتم نمی کند. احتمالا خیلی "عامه پسند" انه می میریم. #عامه پسند نوشته چارلز بوکوفسکی نوشته شده توسط احمدو در ...

زندگی به عنوان یک شرقی از پیچیدگی های فراوانی برخوردار است. المان هایی که در طول زندگی روزمره بر احوالات و امور آدم تاثیر می گذارند یکی و دوتا نیست. هر کسی یک سری مسائل شخصی دارد، که خوب هر آدمی در هر گوشه از دنیا برای خودش یک سری مسائل شخصی دارد. ص

بچه که بودم، موسیقی تابوی بزرگی بود. غیر از چند تا سرود (آن موقع ها به هر نوای موسیقایی سرود گفته می شد) که تلویزیون پخش می کرد و محتوای تمام شانبر محور انقلاب و جنگ، و بعدها توی گروه سرود مدرسه بارها بازخوانی شان کردیم، چیز دیگری در خانه ی ما پخش ن

اینکه زبان فارسی با زبان های پیشرو دنیا مثل انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و حتا اسپانیایی فاصله ی زیادی دارد، جای هیچ شبهه ای ندارد. ولی هر چه فکر می کنم دنیای وهم آلود شعر را باید از این گزاره ی خشک بیرون کشید. به نظر من شعر فارسی، به خاطر قدرت زبان فار

- احتراما به استحضار می رساند که فلان و بهمان. مزید امتنان خواهد بود اگر آن مدیریت محترم موافقت خود را با فلان و بهمان اعلام نمایند. پیشاپیش از حسن التفات حضرتعالی کمال تشکر را دارد. احتمالا خواننده از خیل کسانی است که حداقل یک بار در طول عمر شریف ا

فکر می کنم اولین بار سه یا چهار سال پیش بود که اولین بار یکی دو تا پادکست از رادیو روغن حبه انگور به دستم رسید. همان اول کار با ترکیبی روبرو شدم که همیشه مرا مست می کرده است. کلام، در ظرف داستان، فیلم و شعر. یک کار خوش ساخت که توسط فواد خاک نژاد و ه

آدمی چیزی حدود هفت هزار سال پیش زبان و اندیشه پیدا کرد. تا پیش از آن تمایز قابل توجهی با سایر پستانداران نداشت. اما وقتی توانست سخن بگوید، آغاز اندیشیدنش بود و آغاز هنر هم. انسان ابزارساز گام در راهی نهاد که حالا پادشاه زمین است. اما این پادشاهی بی

اولین خاطراتی که به یاد می آورم به زمانی برمی گردد که من حدود دو سال سن داشتم. ما در خانه ی پدری مادرم زندگی می کردیم و تمام تارو پود زندگی مان جنگ، بمباران، شهید و آه و افسوس بود. آه و افسوس هر روزه ی از دست دادن یکی از عزیزانی که می شناختیم و نمی

از وقتی که من به یاد دارم، یعنی طی سی سال گذشته، پس از هر حادثه غیرمترقبهای، بحث عمق فاجعه و مدیریت بحران به شدت در جامعه مطرح شده است. اما نتیجه همهی این گفت و شنودها و بحثهای غیرکارشناسی و احساسی مردم عادی و صحبتهای کارشناسی اهل فن یک چیز است.