ابرو

اینکه زبان فارسی با زبان های پیشرو دنیا مثل انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و حتا اسپانیایی فاصله ی زیادی دارد، جای هیچ شبهه ای ندارد. ولی هر چه فکر می کنم دنیای وهم آلود شعر را باید از این گزاره ی خشک بیرون کشید. به نظر من شعر فارسی، به خاطر قدرت زبان فارسی شاید، یک سر و گردن از تمام شعرهایی که به زبان های یاد شده سراییده می شود بالاتر است. حتا ترانه ی آهنگ هایی که خیلی هم معتبر نیستند، به گوش و قول فارسی زبانان البته، از خیل کثیری از ترانه های انگلیسی زبان حداقل بالاتر است. گاهی فکر می کنم یک بیت از حضرت حافظ و یا استاد سخن سعدی برابری می کند به تمام اشعار سروده شده توسط انیران.

شاید خواننده انگ "آریایی خود برتر پندار" بزنند. ولی باور کنید من با تمام وجود از اسطوره سازی و هر گونه خود برتر پنداری فاصله دارم. ولی از آن طرف بام هم افتادن جایز نیست. کمی منصف باشیم، یا خیلی علمی و آکادمیک اشعار فارسی را با هر شعری که فکر می کنیم از غنای زیادی برخوردار است مقایسه کنیم، به برتری شعر فارسی صحه می گذاریم. برای مثال چند بیت از این گنجینه ی لایتناهی ذکر می کنم. شاید خواننده عزیز هم مست شود:

حافظ:

نگارم دوش در مجلس، به عزم رقص چون برخواست

گره بگشود از ابرو و بر دل های یاران زد

سعدی:

زلزله و مدیریت بحران...