زلزله و مدیریت بحران

از وقتی که من به یاد دارم، یعنی طی سی سال گذشته، پس از هر حادثه غیرمترقبهای، بحث عمق فاجعه و مدیریت بحران به شدت در جامعه مطرح شده است. اما نتیجه همهی این گفت و شنودها و بحثهای غیرکارشناسی و احساسی مردم عادی و صحبتهای کارشناسی اهل فن یک چیز است. عمق فاجعه نه تعداد کشتهشدگان و خسارات وارده، که عدم توجه به مقولهی مدیریت بحران، از پیشگیری در تا درمان است.

زلزله رودبار، طبس، تصادف و آتشسوزی قطار مشهد، فروریختن ساختمان پلاسکو، زلزله کرمانشاه و ... تیتر روزنامهها در تمامی این حوادث یک جور است. ابراز احساسات با چاپ چند عکس جانسوز، درخواست کمک از مردم و اعلام کمبودها! در واقع در تک تک این حوادث ما با کمبود چادر، پتو و ... مواجهایم. هربار انگار برای اولین بار اتفاقی افتاده است. اما فاجعه از این هم عمیق تر است. زیرساختهای به شدت فرسوده و به دور از استانداردهای معمول دنیا.

در مورد اخیر، روز 21 آبان ماه سال 96، ساعت 21:48 زلزله ای به بزرگی 7/3 ریشتر در ۵ کیلومتری شهر ازگله کرمانشاه به وقوع پیوست که در این حادثه تا این تاریخ بیش از 400 تن جان خود را از دست دادند.

عکسهایی در شبکه های مجازی دست به دست میشود که نشان میدهد ساختمانهایی که با عنوان مسکن مهر (سیاست دولت نهم و دهم) به تازگی در اختیار مردم عموما زیر خط فقر قرار گرفته است به شدت تخریب شده اند. یا طیق گزارش ها بیمارستان قدیمی سرپل ذهاب دچار خسارات عمده نشده است حال آنکه بیمارستان نوساز شهر به کلی تخریب شده است.

این ماجرا ادامه دارد. دلایل اصلی مشخص است. بیماریای به صورت اپیدمی در جامعه ایرانی رشد کرده است که بخش قابل توجهای از جامعه را وا میدارد بدون کوچکترین توجهی به مسئولیت اجتماعیای که بر دوششان است، برای ایجاد منافع کوتاه مدت شخصی، دست به هرگونه قانونشکنی و قاتونگریزی بزنند. از طرفی هیچگونه نظارتی بر عملکرد واحدهای مختلف صنفی یا صنعتی وجود ندارد.

این داستان ادامه دارد.

زلزله و مدیریت بحران...